خب ! من و مارتین یک روز جمعه ی آفتابی توی استودیو روی پروژه بسیار پیچیده مان کار می کنیم . من ترانه ی ایرانی می خوانم و او با نفهمی سر تکان می دهد ! روی یکی از میزها یک بسته پاستیل مشکوک پیدا می شود که با کنجکاوی و لذت هر کدام یک دانه می اندازیم تو حلقمان و می جویم. ثانیه ای بعد مارتین به سرفه می افتد و من به اخ تف رو زمین استودیو . به لطف گوگل فهمیدیم که این پاستیل برای بچه ها نیست و فقط در صورتی باید خریداری شود که مزه ی تندش درک شده باشد .